ΘΕΜΑ: Μακροχρόνια συνέπεια

Λιάνα μου, τα συλλυπητήρια μου για τον πατέρα σου, θα φτάσεις σίγουρα το στόχο σου αφού το ήθελε τόσο και εκείνος αλλά και εσύ !!!

Τώρα το κεφάλαιο δίαιτες…. από Weight Watchers, χημικές, ισορροπημένες, ομάδας αίματος, με φτηνούς ή ακριβούς διαιτολόγους, ενημερωμένους και ανενημέρωτους διαιτολόγους, ενδοκρινολόγους, τι άλλο να θυμηθώ…. Δεν ξέρω πια απ’ όλες είναι η καλύτερη αλλά δεν έχω το κουράγιο να προσπαθήσω με καμία άλλη πλην της Ατκινς.

Αυτό που μου αρέσει είναι που μπορώ να βάζω όσο λάδι θέλω στο φαγητό και στις σαλάτες και να τρώω κασέρι χωρίς ενοχές… μέχρι 120 γρ ενώ σε άλλες δίαιτες μέχρι 30 γρ.

Τώρα πάνω απ’ όλες τις δίαιτες εγώ βάζω τον παράγοντα αποφασιστικότητα, δηλαδή πιστεύω ότι αν είσαι αποφασισμένος και βράχος χάνεις και με άλλες δίαιτες, αν όμως είσαι επιρρεπής όπως οι περισσότεροι παχύσαρκοι νομίζω ότι η Ατκινς βοηθάει.

Επίσης δεν μπορώ πια τις δίαιτες που έχουν μια φορά την εβδομάδα μακαρόνια στα πλαίσια ενός υγιεινού προγράμματος, ε, εκείνη τη μέρα έχω φάει όλη την τροφοθήκη…

Σε ένα έχω καταλήξει ότι τα corn-flakes, η 1 φέτα ψωμί, το τόστ, κλπ, με κάνουν λαίμαργη. Οπότε αν έχεις καλή ψυχολογία + Ατκινς νομίζω ότι μπορείς να πετύχεις το στόχο σου πιο εύκολα και πιο γρήγορα από τις άλλες δίαιτες…

Λιάνα συλλυπητήρια. Δεν ξέρεις πως σε καταλαβαίνω. Πρέπει να περνάς δύσκολα (το ξέρω από προσωπική μου πείρα). Μην το βάζεις κάτω, συνέχισε μέχρι τον τελικό σου στόχο.

Η ατκινς είναι στ' αλήθεια η διατροφή που σου προσφέρει πολλές εναλλακτικές και δε σε κάνει να αισθάνεσαι alien όταν βγαίνεις έξω και όλοι οι άλλοι τρώνε. Την ώρα του επιδόρπιου είναι κάπως, αλλά μαθαίνεις να το ξεπερνάς. Όσο μπορείς δηλαδή γιατί αν είσαι γλυκατζου όπως εγώ, δύσκολα τα πράγματα.

συλληπητηρια γλυκο μου κοριτσι!!!!!!!!!!!!!! κουραγιο σε σενα και την οικογενεια σου.....

σας ευχαριστώ απο τα βάθη της καρδιάς μου για τα καλά σας λόγια και την στήριξη σας. Είστε οι μόνοι που μπορούν να με καταλάβουν πραγματικά. Να σας έχει ο Θεός καλά...

liana το 2006 εχασα τον πατερα μου, οταν συνεβη αυτο ημουνα πανω απο 100 κιλα. παντα ειχα παραπανω βαρος, την περιοδο των νοσοκομειων ομως πηρα πολλα κιλα χωρις καν να το καταλαβω. μαλλον δε με ενδιεφερε, εβλεπα οτι ξεφευγα αλλα δε μ ενοιαζε, ηταν τοση η στενοχωρια μου και το αγχος μου για τον πατερα μου, που πραγματικα δε μ ενοιαζε αν θα φτανα και 800 κιλα. κι εκεινος αντιστοιχα στενοχωριοταν που μ εβλεπε να αλλαζω ετσι. οταν εφυγε ηταν η περιοδος που αρχισα να χανω βαρος. το γεγονος πως ηξερα οτι θα χαιροταν απιστευτα ηταν ενα μεγαλο στηριγμα για μενα. τωρα πια -40 κιλα απο τοτε και αρκετα χρονια μετα, πραγματικα θα θελα να με δει και να ευχαριστηθει, πιστευω ομως οτι με βλεπει οπως και να χει. το ιδιο και ο δικος σου. ας ησυχαζουν εκει που βρισκονται, μακρια απο τις αρρωστιες που τους βασανισαν, ηρεμοι... Κι εμεις ας ειμαστε δυνατες για να μας καμαρωνουνε απο κει πανω! δε μου αρεσουν τα πολλα συλλυπητηρια, προτιμω να σου ευχηθω καλη δυναμη και να εισαι παντα καλα.

loulouka μου είμαι 100% σίγουρη οτι οι μπαμπάδες μας μας βλέπουν και μας καμαρώνουν απο κει ψηλά που είναι.
Μπράβο σου πραγματικά για το κατόρθωμα σου - 40 κιλά είναι αυτά!! Εγώ έχω χάσει τα 20 πρώτα και προχωράω για τα επόμενα 20 κιλά με την βοήθεια σας, την βοήθεια των στενών συγγενών μου και την βοήθεια του μπαμπακούλη μου είμαι σίγουρη πως θα τα καταφέρω.
Καλή συνέχεια και σε σένα κοριτσάκι ..... σ'ευχαριστώ.